Ένας φυσικός κόσμος παιχνιδιού πρέπει να εξηγεί τον εαυτό του ενώ οι άνθρωποι κινούνται, μιλούν και παίρνουν αποφάσεις. Οι επισκέπτες δεν μπορούν να σταματήσουν το κτίριο για να ξαναδιαβάσουν μια εισαγωγή. Ένας συνεκτικός κόσμος ξεκινά, επομένως, από ένα μικρό σύνολο αξιόπιστων σχέσεων: ποιος είναι ο παίκτης, τι έχει σημασία εδώ, τι μπορεί να αλλάξει και πώς γίνεται ορατή η αλλαγή. Αντιμετωπίστε αυτές τις σχέσεις ως τη δημιουργική βάση του αξιοθέατου.
Ένα πλούσιο ιστορικό υπόβαθρο μπορεί να στηρίξει αυτή τη βάση, αλλά δεν μπορεί να την αντικαταστήσει. Αν η προϋπόθεση χρειάζεται πέντε λεπτά εξήγησης προτού κάποιος κατανοήσει μια απλή ενέργεια, η ομάδα ίσως χρησιμοποιεί τον μύθο για να κρύψει μια ασαφή εμπειρία. Γράψτε πρώτα μια πρόσκληση μίας πρότασης. Έπειτα ελέγξτε αν η είσοδος, η παρουσίαση από τον οικοδεσπότη και η πρώτη φυσική δραστηριότητα μεταδίδουν όλες την ίδια πρόσκληση.
Ορίστε έναν ρόλο με χρήσιμη δράση
Το «Είστε εξερευνητές» περιγράφει μια κατηγορία στολής. Το «Είστε χαρτογράφοι που αποφασίζουν ποιο ασταθές πέρασμα μπορεί να ανοίξει ξανά» υπονοεί μια ευθύνη, μια απόφαση και μια συνέπεια. Οι ισχυροί ρόλοι βοηθούν τις ομάδες να αποφασίσουν ποια χειριστήρια ανήκουν στον χώρο και ποια ανάδραση πρέπει να παράγουν. Θέτουν επίσης όρια: οι παίκτες δεν πρέπει να καλούνται να λύσουν ένα πρόβλημα στο οποίο το αξιοθέατο δεν μπορεί να ανταποκριθεί ουσιαστικά.
Εξετάστε πώς λειτουργεί ο ρόλος για έναν ήσυχο παρατηρητή, έναν αυτοπεποίθητο αρχηγό, ένα παιδί σε μικτή ομάδα ηλικιών και κάποιον που χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να επεξεργαστεί. Δεν χρειάζεται όλοι να έχουν πανομοιότυπη δραστηριότητα, αλλά όλοι πρέπει να έχουν σαφή σχέση με το αποτέλεσμα. Ένας ομαδικός ρόλος μπορεί να μοιράζει την προσοχή χωρίς να κάνει έναν γρήγορο συμμετέχοντα το μόνο πρόσωπο που μετράει.
Διαχωρίστε τους κανόνες κόσμου από τους κανόνες παιχνιδιού
Οι κανόνες κόσμου εξηγούν τη μυθοπλασία: το αρχείο ανταποκρίνεται στον ρυθμό, το θερμοκήπιο αποθηκεύει αναμνήσεις ή ο σταθμός λειτουργεί με κοινές αποφάσεις. Οι κανόνες παιχνιδιού εξηγούν τη συμμετοχή: κρατήστε πατημένο ένα χειριστήριο, επιλέξτε μία διαδρομή, περιμένετε επιβεβαίωση. Οι λειτουργικοί κανόνες εξηγούν τα πραγματικά όρια, συμπεριλαμβανομένου του πού επιτρέπεται να σταθούν οι επισκέπτες και πότε πρέπει να σταματήσουν. Η σύγχυση αυτών των επιπέδων κάνει τις οδηγίες δύσκολο να εμπιστευτεί κανείς.
Τηρήστε ένα συνοπτικό βιβλίο κανόνων. Για κάθε κανόνα, προσδιορίστε τη μυθοπλαστική εξήγηση, το φυσικό σήμα και την εξαίρεση. Αν μια φωτεινή ραφή δείχνει μια επιφάνεια αφής σε ένα δωμάτιο, η ίδια επεξεργασία σε έναν μη διαδραστικό τοίχο δημιουργεί μια ψευδή υπόσχεση. Η συνέπεια έχει μεγαλύτερη σημασία από διακοσμητική πρωτοτυπία, ειδικά όταν οι επισκέπτες μαθαίνουν τη γλώσσα της εικόνας του αξιοθέατου.
Αφηγηθείτε την ιστορία μέσω του χώρου
Τοποθετήστε τις πληροφορίες με τη σειρά που γίνονται χρήσιμες. Η είσοδος μπορεί να δείξει κλίμακα και τόνο· μια μετάβαση μπορεί να στενέψει την προσοχή· μια πρώτη δραστηριότητα μπορεί να δείξει αιτία και αποτέλεσμα. Οι λεπτομέρειες του περιβάλλοντος ανταμείβουν έπειτα την περιέργεια, χωρίς να μεταφέρουν βασικές οδηγίες. Ένας επισκέπτης που χάνει μια προαιρετική επιγραφή πρέπει παρ' όλα αυτά να καταλαβαίνει πώς συμμετέχει και πού πηγαίνει στη συνέχεια.
Μελετήστε χώρους όπως το Efteling, το Tokyo DisneySea και το Science Museum του Λονδίνου ως δημόσιες αναφορές για ατμόσφαιρα, χωρική αλληλουχία και ερμηνεία, και όχι ως απόδειξη ενός μοναδικού καθολικού τύπου. Το Meow Wolf αποτελεί μια ακόμη αναφορά για την εξερευνητική προσοχή. Αυτοί οι οργανισμοί είναι ανεξάρτητοι από αυτόν τον ιστότοπο· τα ονόματά τους υποδεικνύουν σημεία έναρξης έρευνας, όχι συνδέσεις ή σχέσεις πελατών.
Αφήστε τις συνέπειες να ταιριάζουν με την υπόσχεση
Αν η ιστορία υπόσχεται ότι οι παίκτες μεταμορφώνουν το περιβάλλον, μια ιδιωτική οθόνη βαθμολογίας μπορεί να φαίνεται δυσανάλογα μικρή. Αντίστροφα, ένα αξιοθέατο για προσεκτική παρατήρηση ίσως δεν χρειάζεται εντυπωσιακή φυσική μεταμόρφωση. Ταιριάξτε την απόκριση με τον ρόλο. Οι συνέπειες μπορεί να είναι τοπικές ή συλλογικές, άμεσες ή καθυστερημένες, αλλά ο επισκέπτης πρέπει να μπορεί να τις συνδέσει με μια απόφαση.
Αποφύγετε τους μη τεκμηριωμένους διακλαδισμούς. Κάθε υποσχόμενος κλάδος δημιουργεί υποχρεώσεις περιεχομένου, επαναφοράς και λειτουργίας. Ένα καλά διατυπωμένο κοινό τέλος μπορεί να φαίνεται πιο ικανοποιητικό από πολλές σχεδόν αδιάκριτες εκβάσεις. Τεκμηριώστε τι αλλάζει πραγματικά, τι απλώς φαίνεται να αλλάζει και πώς το προσωπικό εξηγεί μια διακοπείσα ακολουθία χωρίς να υπονομεύει την εμπιστοσύνη.
Δημιουργήστε μια προδιαγραφή που μπορεί να δοκιμαστεί
Ολοκληρώστε την αφηγηματική προδιαγραφή με ερωτήσεις που μπορούν να παρατηρηθούν. Μπορεί ένας νέος επισκέπτης να περιγράψει τον ρόλο του; Μπορεί να προβλέψει μία έγκυρη ενέργεια; Αναγνωρίζει το αποτέλεσμα; Χρησιμοποιήστε αυτές τις ερωτήσεις σε μια αρχική δοκιμαστική περιήγηση πριν αναθέσετε περίπλοκα σκηνικά. Καταγράψτε τις παρανοήσεις ως στοιχεία για τον σχεδιασμό και όχι ως αποτυχίες του κοινού.
Για περαιτέρω εννοιολογικό υπόβαθρο, τα βιβλία The Art of Game Design του Jesse Schell και Rules of Play των Katie Salen και Eric Zimmerman προσφέρουν χρήσιμους τρόπους συζήτησης συστημάτων και εμπειρίας παίκτη. Μεταφέρετε τις ιδέες στο φυσικό πλαίσιο με προσοχή: τα σώματα καταλαμβάνουν χώρο, το προσωπικό μεσολαβεί στην αβεβαιότητα και η έξοδος πρέπει να παραμένει κατανοητή ακόμη και όταν ο μυθοπλαστικός κόσμος είναι μυστηριώδης.